Toen ik de winkel wilde verlaten was het ineens een stuk rustiger rondom het rad. Een jongedame vroeg of ik een keer wilde draaien. Het rad was verdeeld in zo’n veertig vlakken, waarvan er maar één een prijs had. Niet bepaald het Rad van Fortuin met beloningen op elk vlak, maar goed. Ik zei: “Dat is goed hoor.” Anders zat ze daar ook maar voor niets.

Ik bewoog het rad wat heen en weer om de weerstand te voelen en gaf het vervolgens een zwieperd. Precies op het prijsvlak stopte het! Waren al die jaren gamen toch niet voor niets geweest. Ik kreeg zelfs een daverend applaus! Van één man weliswaar, maar dat was genoeg om mijn ego op te krikken. Met een felicitatie én een cadeaubon van de Dirk, mijn kleine jackpot, kon ik mijn weg vervolgen. Mijn hoogtepunt van de week had ik ook weer in the pocket! Mocht ik voortijdig aan mijn eind komen, dan heb ik in ieder geval iets om bekend om te staan.