“Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me.”

Tim Krabbé – De Renner

In het onnodig dagelijkse Tour de France programma van de NOS bespreken de gasten het boek De Renner van Tim Krabbé. Met moeite kan ik zo’n tien procent van m’n aandacht bij een dergelijk programma houden. Hoe goed Pa op let bij deze boekbespreking vraag ik me af. Ik weet wel vrij zeker dat hij dit niet kijkt voor het boek.

“De Tour de France. De leegheid van dat “sportevenement” schokt me.”

Randy Semeleer – deze post

Elke editie, als hij maar even tijd had, keek Pa de Tour de France. Dag in dag uit, wekenlang, zelfs op rustdagen keek hij op één of andere manier de Tour de France. Ik heb dat nooit begrepen. Een sport waarbij alle kampioenen van de afgelopen tig jaar valsspeelden, teams bij elke scheet van naam veranderen en waarbij de teamkleuren zo onbelangrijk zijn dat je van shirt verandert als je iets wint. Een sport waarbij er verwacht wordt dat je een kleine 100 uur gaat kijken en waarbij er de helft van de tijd helemaal niets gebeurt. Eigenlijk 90 procent van de tijd, maar laat ik schappelijk zijn. De Tour de France is het sportieve equivalent van ons zonnestelsel. Het is vooral héél leeg. En af en toe kom je als je geluk hebt een rots, een stuk ijs, of wat opgebold gas tegen. Wat is dat voor sport?

En toch zat ik de Toer de Frans Toksho mee te kijken. Ik heb heel veel sport met Pa meegekeken. Natuurlijk voetbal, volleybal, hockey, handbal, basketbal, turnen, darten, biljarten, tennis, atletiek en zo nog wel meer. Wat ik toen niet wist maar mij de laatste jaren wel ben gaan beseffen. Is dat hij zo ook ankertjes creëerde in mijn herinneringen. Door het delen van die ervaringen. Sommigen die ik mijn hele leven met mij zal dragen. Ik denk niet eens dat hij dit zo bewust deed. Maar door het voor te doen liet hij zien hoe je kon genieten van de kleine dingen in het leven. En hoe iets kleins voor even héél groot kan zijn in je belevenis. Behalve de Tour de France dan. Die sof heeft hij me nooit kunnen verkopen.

En toch zou ik nu alles ervoor over hebben als ik nog één keer een schokkend lege etappe met hem kon meekijken. Want dat zal nu nooit meer gaan.

Rust zacht Pa. Ik houd van u. En ik ga u ontzettend missen.

Dit verhaal schreef ik op de dag dat mijn vader Theo Semeleer, ook bekend als Lo of Tjofy, overleed. Scroll door voor wat foto’s van de sportfan. Lees wat ik dezelfde dag voor hem schreef.