Iets wat eigenlijk niets met mij van doen heeft ga ik toch, heel egoïstisch, op mezelf betrekken. Omdat dat voor mij de enige manier is om er iets mee te doen.

Na een gezellige avond met vrienden kwam ik thuis, ik start YouTube op m’n phone en ik zie de tekst “Remembering Chadwick Boseman” bij een video bovenaan in m’n feed. Het enige wat ik denk is nee, dit móét bullshit zijn. Ik google hem en het eerste zoekresultaat van de NOS bevestigt het verschrikkelijke nieuws. Chadwick Boseman, de man die King T’Challa belichaamde, is niet meer.

Ik weet niet of het was omdat ik al een kloteweek achter de rug had. Of dat ik net een emotioneel gesprek had afgerond. Of dat het was dat ik wist dat Chadwick zoveel impact had voor zoveel mensen. Of dat het was omdat de goede man ons op 43-jarige leeftijd is ontvallen aan hetzelfde wat over een paar maanden mijn vader van me afneemt, namelijk darmkanker. Zo sloeg dit bij mij in als een bom. Zoals slecht nieuws over iemand die je niet kent je kan raken. Ik blijf het toch vreemd van mezelf vinden dat ik zó verdrietig kan worden als er iets gebeurt met iemand die ik niet persoonlijk ken. Intens verdriet overnam mij. Omdat deze persoon ergens een rol in m’n leven speelde. De kunst die hij maakte me had geraakt.

Chadwick gaf James Brown, Jackie Robinson en, de hier denk ik minder bekende, Thurgood Marshall gestalte. Hij zal voor veel mensen, net als voor mij, King T’Challa blijven. Toen ik naar Black Panther in de bioscoop ging stonden in de rij mensen gekleed in traditionele Afrikaanse klederdracht. Sommigen hadden instrumenten mee, vooral percussie, waar ze op speelden. Het was niet eens de première. Ook dacht ik aan een video waarin mensen vertelden wat T’Challa en de film voor hen betekende tegen een poster. Waarna ze verrast werden door de acteur zelf (6 mins). Chadwick speelde een man wiens lot hem voor zijn tijd werd opgedrongen, een verantwoordelijkheid die hij gracieus en vol compassie droeg. Een leider die niet vaak in de werkelijkheid voorbijkomt, maar waar je wel op kan hopen. Een karakter dat je vanaf de filmrol kan inspireren in het echte leven.

Wat een vechter.
Wat een legende.
Wat een held.
Wat een koning.

Inmiddels weten we dat Chadwick jarenlang strijdend tegen kanker bleef doorwerken, film na film na film. Deze tijd had hij ook aan z’n geliefde vrouw, of z’n familie, of z’n vrienden kunnen besteden. Die tijd gaf hij aan ons, om ons te onderwijzen en te vermaken.
Wat een vechter.
Wat een legende.
Wat een held.
Wat een koning.

We zullen hem missen.
Ik zal hem missen.

De Koning is Dood,
Lang Leve de Koning!

🙅🏻‍♂️
#RIPChadwickBoseman
#WakandaForever
#ChadwickForever

pic.twitter.com/aZ2JzDf5ai

— Chadwick Boseman (@chadwickboseman) August 29, 2020