Hoewel ik er vaker zelfstandig op uit ga was ik tot deze keer nog nooit alleen écht op reis gegaan. Daarmee bedoel ik, op reis naar het buitenland voor een wat langere tijd. Toen mijn vrienden Remco en Ebony me vertelden dat ik uitgenodigd was voor hun bruiloft in Italië wist ik niet gelijk dat ik alleen zou reizen. Toch zou dat uiteindelijk wel gebeuren. Een flink deel van de reis was ik onder bekenden maar ook een groot gedeelte, het grootste gedeelte, zou ik van alles alleen doen. Alleen reizen, alles zelf regelen, alleen sight seeën, alleen in het hotel of AirBNB, alleen uit eten, alleen stappen. Alles. Alleen. Hoe kwam het zo dat ik alleen op reis ging? Of een andere vraag, waarom ging ik anno 2018, 36 jaar oud, ineens alleen op reis? Hoe reageerde mijn omgeving? Hoe ging de reis? Wat zijn de voor- en nadelen van alleen reizen? En de hoofdvraag van dit stuk. Wat bracht het alleen reizen mij?
Waarom op reis?
Ik wist dus niet gelijk dat ik alleen zou gaan reizen. Immers mijn vriendin Vi was ook uitgenodigd voor de bruiloft en er was een grote groep van overlappende vrienden, waaronder mijn broer Donny, die zouden gaan. Daarnaast heb ik door de jaren heen flink wat familie van de bruid(egom) leren kennen. Niet dat ik gelijk met Remco zijn ouders op vakantie zou gaan. Het punt is ik zou op het feestje aardig wat mensen kennen.
Ik wist wel gelijk dat ik met de trein erheen wilde. Ik wilde er een reis van maken om Italië, waar ik nog nooit geweest was, gelijk goed te leren kennen. Ook leek het me mooi zo door de Alpen te reizen. Snel bleek dat mijn vriendin van plan was wat korter te blijven en op en neer te vliegen. Mijn broer en een aantal vrienden zouden tot na het weekend blijven. Maar ik wist wat ik ging doen. Ik zou flink wat verlof nemen, ruim van te voren op reis gaan, na de bruiloft blijven plakken tot iedereen weg ging, om m’n reis solo te vervolgen. En zo geschiedde.
“En je vriendin dan?”
Misschien is het handig om te vertellen dat het bruidspaar me had gevraagd de ceremonie voor hun te voltrekken. Ik zou hen trouwen in Italië. Om dit goed voor te bereiden had ik mij voorgenomen om met veel familie en vrienden te spreken om zoveel mogelijk sappige details te verzamelen voor de ceremonie.
Gezien iedereen die ik vooraf sprak dezelfde reis ging maken heb ik vaak dezelfde vragen gekregen en soortgelijke gesprekken gevoerd. Als ik vertelde dat ik met de trein naar Italië ging dan kreeg ik best wat verschillende reacties. Ook hele verbaasde. Van “Oh daar hebben we niet eens aan gedacht”, tot “Kan dat ook?” Ja… je kunt zélfs naar Italië met de trein. Maar als ik vertelde dat ik alleen zou reizen kreeg ik nog veel verbaasdere reacties.
“En je vriendin dan?”, of een variant daarop was met stip de meest gestelde vraag. De eerste keer was ik verrast. Hoezo en m’n vriendin? Gewoon, die gaat zelf even op en neer. “Gaat ze alleen?” Hoe het precies ging wist ik nog niet. Uiteindelijk zat ze op een vlucht met m’n broer en een stapel min of meer bekenden. Alleen zelfs al zou ze helemaal alleen hebben gereisd dan had ik me daar niet bepaald druk over gemaakt. Ze is meer dan capabel om zo’n reis te maken, sterker nog ze is veel vaker alleen op reis geweest.
Er waren ook flink wat toffe reacties, begrijp me goed. Toch vonden veel het mensen het op z’n minst apart. Je gaat toch samen op vakantie vonden veel mensen. Dat kan ook, maar het is natuurlijk geen vereiste. Die aparte reacties waren veelal van mensen die wat verder van me af stonden. Mensen die me goed kenden waren veel minder verrast erdoor. Zelfs al had iedereen het een slecht idee gevonden, het had niet uit gemaakt. Ik wist dat ik dit wilde en ik zou m’n reis solo ondernemen.
Waarom alleen op reis?
Over de vraag waarom ik nu pas een keer alleen op reis ging kan ik kort zijn. Ik vond het altijd leuk om met m’n vrienden of m’n vriendin te reizen. Ik regelde doorgaans ook weinig zelf. Vi is een ster in het regelen van vakanties, ze heeft het zelfs professioneel gedaan. En Donny is al jaren de regelneef, of regelbroer voor mij dan, van onze vriendengroep. Ik heb ook wel eens een citytrip op me genomen, maar meestal regelt één van hun het. Dat vond ik altijd wel chill.
Alleen nu was het anders. Toen ik uitgenodigd werd voor de bruiloft wist ik dat ik mijn moeder zou gaan verliezen. Toen ik eenmaal op reis ging was zij zo’n twee maanden dood. Ik was boos en verdrietig en vol andere emoties, al dan niet tegenstrijdig. Ergens wist ik dat ik even alleen weg moest. Dat ik tijd alleen nodig had om alles wat ik had mee gemaakt te verwerken. En zo bracht mijn vader me op een donderdag in juli vroeg naar Rotterdam Centraal waar ik na een emotioneel afscheid mijn reis, alleen, zou beginnen.
Hoe ging de reis?
Een kort antwoord zou kunnen zijn, er gingen een paar dingen mis.
Een wat langer antwoord: M’n eerste etappe had door de hitte gelijk dikke vertraging waardoor ik mijn luxe trein miste en met een bomvolle boemeltrein zonder airco naar München moest. Het was zó warm dat m’n telefoon uitviel en ik niets meer kon checken of regelen onderweg. Tegenover me zat een Duitse dame die, zo vermoed ik, twee wereldoorlogen had overleefd om nu geveld te worden door de hitte gevangen in een zomertrein. De medewerkers van de Deutsche Bahn deelden enigszins bezorgd flesjes water uit om te voorkomen dat mensen het loodje zouden leggen. Dit was wel warm water, gekoelde dranken waren niet meer verkrijgbaar op deze trein. Ik had in het Zwitserse plaatsje Chur een AirBNB geboekt, maar ik was amper de Nederlands/Duitse grens over en ik wist al dat ik de afgesproken tijd nooit zou halen. Gelukkig had ik een héle flexibele host.
Eenmaal in München had ik twee opties. Daar een slaapplaats zoeken en de volgende dag verder reizen. Of proberen Chur te halen met de laatste optie om er te komen. Hiervoor moest ik dan 4 lokale treinen nemen en ik zou er pas na 1 uur ’s ochtends de volgende dag arriveren. Zo’n 5 uur later dan gepland. Dat laatste leek me spannender dus ik ging daarvoor. Na zo’n 18 uur reizen door 5 landen* in de zinderende hitte, waarbij ik ’s avonds en ’s nachts overstapte op kleine stations van dorpjes waar ik nog nooit van gehoord had en waarbij ik niet eens wist of ik wel op het juiste station stond lag ik rond half 2 in een prachtig Zwitsers huis in m’n bed. M’n host had me rond 1 uur opgepikt van het station met de auto terwijl hij de volgende dag moest werken. Vijf sterren welverdiend denk ik zo.
Omdat het tot na 00:00 duurde kreeg ik het in Google Maps niet in één afbeelding.
Toen ik van Rome naar de bruiloftslocatie reisde kwam ik erachter dat er helemaal geen trein daar stopte. Het plaatsje had wel een station, maar om onduidelijke redenen stopte daar maar een klein gedeelte van het jaar een trein. Rare jongens die Romeinen. Nadat ik in Rome verdwaalde en op het centraal station een local me probeerde op te lichten nam ik de trein naar het zuiden. Met dank aan het tv-programma Oplichters in het Buitenland voor de wijze lessen. Daar moest ik overstappen op een bus die ik natuurlijk miste. Ik zat daar vast zonder cash en m’n pas werd nergens geaccepteerd. Na een uur wachten kwam er een touringcar die me het laatste stuk zou brengen. Er waren wel haltes, maar de bus reed een onduidelijke route en stopte op allemaal plekken die niet aangegeven stonden. Ik dacht dat de halte voor het plaatsje waar ik moest zijn er nog aankwam, maar we reden ineens een berg af, weg van de dorpskern. Ik trok snel bij de chauffeur aan de bel en stapte uit met m’n spullen. Toch moest ik toen een heel stuk teruglopen, berg op, naar het hotel voor de pre-wedding dinner. Dit was niet helemaal wat ik voor ogen had.
Zo gingen er wel meer dingen mis. In Rome kwam ik erachter dat je maar beter niet kunt zeggen dat je uit Rotterdam komt. Nadat wat supporters van een niet nader te noemen Rotterdamse sportvereniging in 2015 een paar duizend jaar oude fontein hadden afgebroken lag dat nog wat gevoelig. Delft werkte een stuk beter ontdekte ik. In Milaan boekte ik één van m’n vaagste AirBNB’s waar ik allerlei onbetrouwbaar ogende apps moest downloaden om de deuren open te krijgen. Ik heb er niemand gezien, maar toch hadden mensen er ’s nachts fikse ruzie. De deur kon niet op slot en ik kon niemand bereiken om te klagen. 1 ster dan maar. Toen ik bij m’n hotel in Rome arriveerde hoorde ik dat deze vol zat terwijl ik deze letterlijk een half uur ervoor had geboekt. Ook gebeurde het in Rome nogal eens dat ik op toeristische plekken werd aangesproken door mensen met verdacht veel vragen. Wederom kon ik deze door Oplichters in het Buitenland prima pareren.
Ging er ook iets goed?
Jazeker wel.
Nu klinkt het misschien alsof het een verschrikkelijke reis was. Dat was het zeker niet. Alle dingen die anders of mis gingen maakte het tot juist tot een echte reis. Een avontuur waar ik nog jaren met veel plezier aan terug zou denken, anekdotes over zou delen, of een stukje over zou schrijven op een blog. Natuurlijk baalde ik even dat ik voor niets m’n luxe stoelen had gekocht in moderne treinen met airco. Maakte ik me even zorgen of ik het diner de dag voor de bruiloft mee zou maken. Vroeg ik me een paar keer af of ik nog wel een plek om te slapen zou scoren. Ook vroeg ik me af waarom ik bevriend ben met iemand die zo graag een rond getal wilde voor de bruiloft (1-8-2018, één acht één acht) dat ze iedereen van wie ze houdt in de hitte naar Italië liet komen. Ik kan je zeggen dat op een paar momenten één negen één negen best wel aantrekkelijk klonk.
Alleen daardoor gebeurden ook hele bijzondere dingen. Ik heb zo vaak een HSL door Duitsland gepakt. Maar in een volgepropte boemeltrein, 47 graden Celsius, uren zuid-Duitsland door, dat vergeet ik nooit meer. In Milaan moest ik zelf voorkomen dat ik in m’n slaap werd aangevallen door die schreeuwlelijken van de verdieping boven me. Dat maakte dat ik moest improviseren. Toen ik op een terrasje in Rome een hotel aan het regelen was kwam ik een Iers stel tegen bij wie ik zo nog langs kan gaan. Ze hebben me ook verteld over een lokaal verschijnsel wat erg belangrijk voor ze was. Het heet Brexit. Ze vroegen me heel vriendelijk of ik daar al eens van gehoord had. Toen ik zei dat ik nog geen slaapplek had en deze nog moest regelen vonden ze dat precies iets wat één van hun kinderen zouden doen.
M’n hotel in Rome bleek vol te zitten, ze hebben daarom een kamer geregeld in een véél luxer hotel wat zo nieuw was dat het nog niet eens een rating had op booking.com. Eén nacht daar was al duurder dan wat ik voor m’n hele verblijf er heb betaald. En ik zat zonder cash tussen Rome en de bruiloftslocatie. Daar kreeg ik bij een winkeltje van een lokale beschonken Italiaan flessen water. Zonder dat ik erom had gevraagd. Natuurlijk moet je opletten voor oplichters. Toch, ik ben zoveel ontzettend behulpzame en vriendelijke mensen tegen gekomen. Al die ervaringen maakten het tot de reis die ik wilde maken, ook al had ik geen idee dat deze dingen zouden gebeuren.
Voordelen van alleen reizen
Een erg groot voordeel is dat je altijd kunt doen wat je zelf wilt. Ik heb m’n dagen ingedeeld op reis zoals ik nog nooit eerder heb gedaan. Bijvoorbeeld om beter met de hitte om te kunnen gaan. Ik zal niet zeggen dat het complete waanzin is om midden in de zomer een bruiloft onder Rome te plannen. Maar laten we eerlijk zijn, het is wel minimaal vrij waanzinnig. Door alleen te reizen was ik veel dagen in staat om m’n activiteiten om de hitte heen te plannen. In Rome bleef ik overdag grotendeels in m’n fraaie kamer met airco. Ik ging in het hotel ontbijten, keek naar buiten, las wat, keek een serie en legde de laatste hand aan m’n voorbereidingen voor de ceremonie. Tijdens het dessert van het overdadige feestmaal op de grote dag heb ik genodigden gasten nog een overzicht gegeven van de meest beschamende en bizarre dingen die ik te weten was gekomen over het gelukkige paar. Dat is pas ontstaan toen ik al in Rome was in samenwerking met de ceremoniemeesteres.
Ergens tussen acht en negen ’s avonds, toen het wat koeler werd, ging ik in een mooi restaurant lekker eten tot elf of twaalf uur. Dan ging ik de stad in. Dit was een tip wat ik van een blog had gepikt. Bekijk oude steden ’s nachts. Het was een stuk aangenamer. Hier en daar nam ik nog een drankje en ik bekeek de meest prachtige plekken van Rome ’s nachts, wonderschoon verlicht en in alle rust. Op plekken waar normaal duizenden mensen elkaar verdringen, badend in elkaars zweet, kon ik uren genieten van de geschiedenis, de kunst, de architectuur en de rust. Soms maar met enkele zielen om me heen. Ergens tussen zes en zeven uur ’s ochtends ging ik terug naar m’n hotel en naar bed. Ik vond het een geweldige manier om de stad te ontdekken.
Ook kon ik helemaal bekijken wat ik wilde en links laten liggen wat me niet boeide. In Rome kreeg ik ineens een ontzettende afkeer van het georganiseerde aan Vaticaanstad. Ik ben er langs gewandeld maar niet naar binnen gegaan. Ik had er geen zin in, dus ik deed het niet. Nu zullen veel mensen me voor gek verklaren, dat ik daar wat prachtige dingen heb gemist. Gelukkig kon ik doen wat ik zelf wilde en hoefde ik niemand verantwoording af te leggen.
Van Zwitserland naar Italië wilde ik graag een bijzondere route pakken, een zogenaamde scenic route. Een truc die ik van Vi wist, pak zo’n route met een normale trein in plaats van de speciale panoramatreinen die heen en weer rijden. Dat is goedkoper en veel flexibeler. Ik was nog gaar van de slopende dag ervoor dus ik ging gewoon later met een trein die mij uitkwam.
Wat ook fijn is, is dat je snel kunt bepalen wat je gaat doen want je hoeft met niemand te overleggen of rekening te houden. Bij veel restaurants kon ik er even bijgeschoven worden omdat ik toch maar alleen was. Ook wel zo makkelijk. Ik merkte dat je alleen veel makkelijker contact maakt met andere mensen. Als je alleen bent spreken mensen je sneller aan, bestellen sneller een drankje voor je, ze willen sneller weten waar je vandaan komt en wat je gaat doen. Ben je met anderen dan ben je toch veel met elkaar bezig. Ook merkte ik dat bedienend personeel regelmatig ook wel wat extra aandacht geeft als je alleen ergens bent. Ik denk dat sommige mensen ook wel creatiever en assertiever van alleen reizen kunnen worden. Of zelfs er meer zelfvertrouwen uit halen.
Voor mij was het belangrijkste voordeel dat ik de tijd had om dingen te doen op het tempo wat ik wilde. Ik vind het fijn om op een bankje of een terras het lokale leven aan me voorbij zien te schuiven en zo een plek te leren kennen. In Siena heb ik een uur op een bankje naast drie kletsende Italiaanse dametjes gezeten. Geen idee waar ze het over hadden, maar ze hadden het erg gezellig. Toen ik besloot verder te gaan zeiden ze me vriendelijk gedag.
Een bijkomend voordeel was dat ik zo van alles kon verwerken op m’n eigen manier en weer in m’n eigen tempo. Ik had de meest ingrijpende gebeurtenis van mijn leven net achter de rug en ik zat in de meest intensieve periode van mijn leven. Ik hoefde niemand te entertainen of me zorgen te maken dat ik iemands vakantie verpestte. Als ik boos of verdrietig was had niemand er last van. Als ik geen zin had om ergens heen te gaan had dat alleen gevolgen voor mezelf. Nou ja, behalve op de dag van de bruiloft dan. Maar dat feestje had ik ook best wel zin in. Daarnaast moesten 70 mensen verplicht een uur naar me luisteren, wat ik ook zou doen. Wat kan ik me nog meer wensen? Het punt is, ik had de tijd om van alles te verwerken hoe ik maar wilde. Wandelen, ijsjes eten, uren naar een fontein of een landschap kijken, drinken, rondreizen met de trein, zelfs zelf op m’n kamer blijven en een serie kijken die ik al honderd keer gezien had. Het maakte niets uit.
Nadelen van alleen reizen
Eigenlijk kan ik niet erg veel nadelen opnoemen. Het is soms scary als er niemand is die je kent die even op je spullen kan letten. Met je hele backpack naar de wc gaan is ook niet echt pretje. Ik had wel een klein tasje gemaakt met m’n belangrijkste bezittingen. Ik dacht mocht verder alles gestolen worden, dan moet ik me met de basiszaken toch wel kunnen redden.
Verder is er in mijn beleving niet zoveel op af te dingen. Ik voel me sowieso niet zo snel alleen. Door internet was dit ook bijna niet mogelijk. Ik deelde foto’s en vlogjes en daar reageerden mensen op. We hadden meerdere Italië gerelateerde WhatsApp-groepen waar ook aardig wat in voorbij kwam. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die van alles alleen doen niet leuk vinden. Of ongemakkelijk misschien. Ik heb daar geen last van. Doorgaans vind ik mezelf best aardig gezelschap en ik voel me niet snel ongemakkelijk omdat ik iets alleen doe. Misschien kun je nog zeggen dat het een nadeel is dat je alles zelf moet regelen. Ik vond niet alles even interessant om te regelen en ik moet zeggen dat het toch wel makkelijk is als het voor je gedaan wordt. Toch, ik zou dit zelf niet als nadeel aanmerken.
Overzicht voor- en nadelen
Een overzicht van de voor- en nadelen heb ik apart gepost.
Dus, wat bracht alleen reizen me?
Alleen reizen heeft me heel veel ervaringen gegeven die ik anders niet had gehad. Ik heb meer contact gehad met mensen. Mensen die waarschijnlijk anders aan me voorbij waren gegaan. Als ik iets las of bedacht kon ik het gewoon doen. Op de bonnefooi naar Siena, last minute besluiten naar Valencia te vliegen en ’s nachts door Rome heen banjeren. Dat heb ik waarschijnlijk alleen gedaan omdat ik alleen op reis was gegaan. Dat laatste was zeker niet gebeurd met andere mensen erbij. Ook al gingen er dingen mis, ik kon het zelf oplossen hoe ik het wilde.
Door alleen te reizen kon ik ook van alles wat er gebeurd was verwerken. Ik zeg niet dat als er iemand dood gaat alles weer koek en ie is als je in je uppie een rondje Zuid-Europa hebt gedaan. Het geeft je wel tijd om na te denken, het dagelijks leven even los te laten, net als de routine, de verwachtingen en de rollen die je speelt bij je familie, vrienden of partner. Daarnaast, je hebt geen keus dan met jezelf te dealen want verder ben je met niemand.
Ik weet dat alleen reizen niet voor iedereen een goed idee is. Van de mensen die zo verbaasd reageerden, een aantal van hun zou het wel goed doen, denk ik. Maar voor een aantal anderen zou het verschrikkelijk zijn, zo vermoed ik. Uiteindelijk heeft alleen reizen heeft me héél veel rust gebracht. En op sommige momenten in je leven is wat innerlijke rust het beste wat je kunt verlangen, van een reis alleen.
Nog meer foto’s
Niet lang nadat ik terug was leek me dit al een goed onderwerp en kwam het idee in m’n notities terecht. Tijdens een workshop bloggen die door Gebruiker Centraal georganiseerd werd, werd er zo enthousiast gereageerd op het idee dat ik wist dat ik het uit moest gaan werken. Met dank aan Gebruiker Centraal en de workshopleiders. Ik ben oprecht iedereen die mijn reis maakte tot wat het geworden is dankbaar, zelfs Deutsche Bahn. Ook met dank aan Remco en Ebony voor de aanleiding en het vertrouwen 💚💚💚
*Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Liechtenstein & Zwitserland
Randy's blog 